فرزانه و مجنون

فرزانه کجا داند حال دل مجنون را

                           این چشمه چه میداند شور دل هامون را

 

در وهم نگاهند و محروم زبینایی

                           در کشمکش چندند ,گم کرده ره چون را

 

گویند که دانیمو دانم که نمی دانند

                            سوز شب هجران و سودای دل خون را

 

 

بس لاف که گردون را در زیر نگین دارند

                          چون دایره دریابد, درمانده به کانون را؟

 

نه عشق شناسند و نه حرمت عاشق را

                            میرند و نمی یابند  راز می گلگون را

 

در نزد چنین قومی صد شکر که ما خاریم

                           خاریم ولی در چشم, این قافله ء دون را

 

ما بنده ء عشق و می فصل است خطاب ما

                         پیچیم به یک غمزه صدقاضی و قانون را

درچشمه مجو هرگز بی تابی هامون را

                                 فرزانه کجا داند حال دل مجنون را 

 

 

 

 

 

/ 4 نظر / 4 بازدید
بیتا ...

سلام ... شعرتون خیلی زیبا بود ... خیلی خاص مینویسید ... و پر معنی ... چند بار خوندمش ... منو یاد شعرهای پرمغز قدیمی انداخت ... از این مصراعش خیلی خوشم اومد ... "در نزد چنین قومی صد شکر که ما خاریم"...احسنت ... سالهاست تمرکز لازمو برای سرودن این سبک شعرها ندارم ... سرودنش سخته ... واقعا محشر بود ... لذت بردم ...

محمدی

سلام جالبه که من هم از اون بیت که بیتا خوشش اومد خوشم اومده . خاریم ولی در چشم ... بله به نظر من هم سرودن شعر کهن استخون شعره نو رو محکم می کنه . استادی دارم که میگه کسی که نتونه غزل و قصیده بنویسه شعر نو هم نمی تونه . موفق باشید .

محمدی

سلام . چند وقتی است منتظرم اما انگار خبری نیست از کار جدید ؟ به هر حال براتون آرزوی موفقیت دارم .

محسن

سلام خانم عاطفه.متاسفانه یا خوشبختانه وسواس زیادی دارم برای ارائه آثارم شاید به همین خاطر که دوستان هنرمندی چون شما از سر بزرگواری به آنها نظر میکنید واین کار را سخت میکند. باید اثارم لایق نگاه زیبا و هنر مند شما باشد . به زودی به روز میشوم. برقرار باشید