آسوده بر کنار...

چشم و قلب آدمی چون دیوانگانی که سنگی به چاه می اندازند و خود آسوده بر کنار

 مینشینند, تن و روح را به درد و زحمت مدام مبتلا میسازند...سالها می بینند و میتپد و

 چون حسی ندارند نه خستگی میشناسند و نه درد...خود درد ندارند اما تمام هستیِ

آدمی را به درد آلوده و سرشار میکنند...

/ 0 نظر / 5 بازدید