صد سال ...

 

صد سال هم پس از مرگَم,باز آنگاه که از گیاه رُسته از تنم, فاخته ای قطره شبنمی بنوشد,مَست و دیوانه وار به عشقت, ترکِ دنیا می کند و عمری ترانه خوانِ تنهای کوی تو خواهد شد تا بمیرد...تا دوباره بمیرم....

 

/ 0 نظر / 11 بازدید