منو غم

 

 

 

 

ای   نسیم  سحری  از چه به کویم آیی      

                           

                       بس عبث درپی  من  قدمت   می سایی

یوسفی نیست مرا کز تو نشانش جویم  

 

                     در سرم نیست هوایی که تواش نجوایی

دل من مرده دگر چشم   به  امید مدار  

  

                             که کنی زنده دلم را به دم عیسایی

همه   عالم نستانم   به دمی  دوری غم

 

                     نه چو آدم پی عیشم  نه توچون هووایی

غم مرا مونس جان است که درکیش وفا

 

                         او فقط عهد نگه  داشت  شب تنهایی

مرغ پرسوخته ام دوست زجان باکم نیست 

 

                        بیدلان   را   نبود  از  غم  جان پروایی    

برواین قصه درازاست وسحر بس کوتاه

 

                          شب ما  بی   سحران  را  نرسد فردایی

 

                                                                        

                                                          ...ادامه دارد

 

 

 

/ 1 نظر / 9 بازدید