من

من چو باد پر ز درد آخر پائیز         

                            

                      من چو برگ زرد خسته از درخت لبریز

من چو سایه ء خسته ای پر از اندوه

                          

                                 من چو  بیگناهیم به دار آویز

من به سان چشمه ء خشکیم بی آب

                                  

                                       من غم تار زلفیم بی تاب

من همان آبم آب مردابم         

                          

                          جامی شکسته ام تهی از شراب ناب

من چنان برگ مرده ای بدست باد

                                     

                                من غریب قصه های رفته ز یاد

من همان کهنه شاگرد این مکتب  

                           

                          که بجز عشق نآ موخت به من استاد

 

 

/ 1 نظر / 5 بازدید
مهسا اینا

شعر گفتن با وزن و قافیه خیلی مشکله. بهت تبریک میگم که اینقدر عالی مینویسی دوست عزیز [گل][گل][گل]