زمستانم

""سیاه نامه های روز و شبهای خستهء جاری""

 
فرصت
نویسنده : م.ناامید - ساعت ٤:٠۱ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٧ بهمن ۱۳۸٩
 

بیا  امروز  را خوش  باش , به  فردا  اعتباری نیست

 

       چو  مرگ  آغوش  بگشاید ,از آن  راه  فراری نیست

 

فراوان  نقش  چون  ما زد ,  جهان   کهنه ء   هستی

 

       فراوان هم  , چنان گم کرد , کز آنها  رد تاری  نیست

 

کمند  مرگ  عریانست   , ولی  بیهوده  زان  مگریز

 

       همه  داخل  شویم  آخر , کزان جسته  شکاری نیست

 

زمان چون جوی ما چون  آب ,شتابان  رو به  پایانیم

 

       زکوی چشمه چون رفتی,  بسویش  جویباری  نیست

 

اگر  شادی  اگر  دلریش, اگر  شاهی  اگر  درویش

 

         گه رفتن  تویی و بس ,  به حال مال  کاری  نیست

 

مجال  زندگی  دریاب,   بدان  کین   گوهر  کمیاب

        چورفت ازدست دیگررفت ,به برگشتش قراری نیست

         

                                         چو رفت از دست ....

پ ن:این اثر یکی از سروده های قدیمیه منه که در روزگار نوجوانی و سر خوشی نوشتم.الآن که بعد از سالها دارم به معرض نمایش میذارمش با مفهوم اون اصلا موافق نیستم .روحیاتم نسبت به قبل خیلی تغییر کرده.و این تغییر به سمت منفی گرایی وپوچیسم گرایش و انحراف شدیدی پیدا کرده و این زاده ء روحیات الآنمه.اولین منتقد مفهوم اثرم خودم هستم.واقعا جهان و زندگی امروز من ارزش این همه ابراز ارادت رو نداره.این همه دروغ و ریاو حیوانیت ارزش این توصیفات احمقانه ء دوران نوجوونیه منو نداره.چه اینکه شرایط الآن با اون سالها خیلی فرق کرده.برای مثال فقط در بخش نظام سیاسی .ببینید سرنوشت مملکت به چه سمتی رفته؟؟رئیسا وزیرا ,,وکیلها ی مملکت کیا هستن؟؟آدم از خوشحالی وشورو شعف دوست داره  سرشو به دیوار بزنه یا خودشو حلق آویز کنه یا از بالای پل خودشو پرت کنه پایین یا بره کهریزک.البته این آخری یکم  مورد منکراتی داره و توصیه نمیشه.باز همینکه حرف سیاسی نزدم خوبه.به هر حال اصلا جهان امروز لیاقت توصیف و مدح نداره وبه قول داش حافظ:

جهان پیر است و بی بنیاد .......از این فرهاد کش فریاد